اختلال اضطراب چیست؟

اختلال اضطراب در حقیقت تجربه احساس ترس و اضطراب همراه با یکدیگر است.

مبتلایان به این اختلال روانی معمولا اضطراب زیادی در مورد رویدادهای آینده داشته یا واکنشات غیر طبیعی و حس ترس را نسبت به رویدادهای کنونی تجربه می کنند.

مسئله قابل توجه در مورد اختلالات اضطرابی این است که افراد مبتلا به این عارضه روانی معمولاً تاثیر منفی این وضعیت را در عملکرد روزانه خود تجربه کرده و به مرور زمان علائم بیماری را با طیف وسیع تری تجربه می کنند.

تقریباً ۲۸ درصد انسان ها در طول عمر خود گرفتار این اختلال می‌شوند و معمولاً این عارضه از سن ۳۰ تا ۴۵ سالگی به اوج خود می رسد.

همه انسان ها از ابتدای خلقت خود درگیر حس اضطراب بوده اند و به نوعی این حس گاهاً آنها را از خطرات مختلف محفوظ داشته یا هم قدم با افراد تجربیات جدیدی را رقم می زند.

به همین دلیل است که سطح محدودی از اضطراب برای همه افراد مسئله عادی قلمداد می‌شود.

زمانی که استرس و اضطراب افراد از حد نرمال فراتر می رود و رنگ و بوی اختلال یا بیماری به خود می گیرد زندگی فرد را با چالش های مختلف مواجه کرده و تاثیرات منفی آن هر لحظه با وضوح بیشتری درک می‌شود یا دیده خواهد شد.

سال های بسیار زیادی است که محققان در مورد علت اختلالات اضطرابی و روش های درمانی آن تحقیقات و مطالعات گسترده ای را انجام می دهند.

خوشبختانه روش های متعدد و موثری برای درمان اختلال اضطراب وجود دارد که البته اگر بیماران با تمرکز کافی مسیر درمان را سپری کنند هیچ اثر مخرب و منفی از این اختلال روانی در وجود شخص باقی نمی ماند.

نشانه های اختلال اضطرابی چیست؟

احتمالاً کسانی که به اختلال اضطرابی مبتلا هستند در اوایل بیماری متوجه تغییرات غیر طبیعی نمی‌شوند اما به مرور زمان با واکنش های افراطی که در موقعیت های معمول از خود می بینند ممکن است متوجه شوند که تغییراتی درون آنها اتفاق افتاده است.

اکثر افراد به تنهایی نمی توانند علت این اختلال را تشخیص دهند یا حتی از روی علائم و نشانه ها متوجه این عارضه شوند.

اگر چه علائم اختلالات اضطرابی در بین مبتلایان تا حدودی مشترک است اما هر فرد ممکن است این علائم را به طور اختصاصی بیشتر یا کمتر از دیگران تجربه کند.

از نشانه های مهم اختلال اضطراب باید به احساس عصبانیت، بی قراری و تنش اشاره کرد.

حتی ممکن است این افراد در شرایطی که خطر سلامت آنها را تهدید نمی کند حالتی پر تنش به خود گرفته و یا زمانی که خطری آنها را تهدید نمی کند احساس بی قراری شدید را حس کرده و یا حس خطر قریب الوقوع را دارند.

از نشانه های دیگر اختلال اضطرابی باید به احساس وحشت، تنفس سریع و تعریق زیاد اشاره کرد.

بیماران مبتلا به این اختلال روانی معمولاً با احساس ضعف و خستگی مواجه می‌شوند و علاوه بر لرزش در اندام های مختلف بدن مشکل در تمرکز را نیز تجربه خواهند کرد.

اختلال اضطرابی به مرور زمان نشانه های دیگری مثل اختلال خواب کم خوابی یا پرخوابی را نیز ایجاد می کند.

این افراد به شدت از قرار گرفتن در موقعیت های اضطرابی اجتناب کرده و تحمل کوچک ترین میزان تنش را نخواهند داشت.

بررسی مهمترین علل اختلال اضطرابی

قطعاً اختلالات اضطرابی و یا هر اختلال روانی دیگری بر اثر عوامل خاصی اتفاق می افتد.

در مورد اختلال اضطرابی یکی از عوامل مهم مسائل ژنتیکی است که قطعاً در بروز این بیماری ها نمی توان عامل ژنتیکی را نادیده گرفت.

زمانی که والدین گرفتار اختلال اضطرابی باشند خواه ناخواه این مسئله به فرزندان آنها منتقل می‌شود حتی ممکن است فرزندان با درصد کمتر یا بیشتری به اختلال اضطرابی مبتلا شوند، اما احتمال ایجاد این عارضه فرزندان بسیار زیاد است.

برخی تحقیقات نشان می دهد که اختلال اضطرابی ممکن است بر اثر ساختار شیمیایی مغز نیز اتفاق بیفتد.

زمانی که مدارهای معیوب در مغز وجود داشته باشد کنترل احساسات و حتی ترس غیر ممکن می‌شود و این افراد مستعد ابتلا به اختلال اضطرابی خواهند بود.

در مورد علل موثر بر این اختلال نمی توان از استرس های محیطی چشم پوشی کرد.

ژنتیک یا ساختار شیمیایی مغز اگر چه بر اختلال اضطراب تاثیرگذار هستند اما استرس محیطی نقش مهمتر و پررنگ تری در این مورد دارد.

به طور کلی کسانی که تجربه رویدادهای استرسی شدید را داشته اند و در دوران کودکی مورد سوء استفاده یا بی توجهی بسیار شدید بوده اند ممکن است به اختلال اضطرابی در بزرگسالی مبتلا شوند.

این مسئله بر اثر مرگ عزیزان مشاهده خشونت و یا موارد دیگر می توان اتفاق بیفتد.

برخی از افراد فقط در پی عدم مراقبت از خود به اختلال اضطرابی مبتلا می‌شوند.

مواردی مثل سوء مصرف دارو، الکل یا مواد مخدر از علل مهم و تاثیرگذار بر اختلال اضطراب محسوب می‌شود.

در مورد علت این اختلال روانی باید به شرایط پزشکی بیماران نیز توجه کرد، برخی از بیماری ها مثل آسیب های قلبی، ریوی و یا تیروئید علائمی مشابه با اختلال اضطرابی ایجاد می کند که موجب بدتر شدن این علائم خواهد شد.

انواع اختلال اضطرابی را بشناسید

به طور کلی اختلال اضطراب به مجموعه ۱۰ اختلال روانی گفته می‌شود که معمولاً ویژگی مشترک آنها حس اضطراب یا علائم اضطرابی شدید است که در این بیماری اتفاق می افتد.

مهمترین اختلالات اضطرابی شامل موارد زیر است:

• اختلال پانیک یا وحشت زدگی
• اختلال بازار هراسی یا آگورافوبی
• ترس‌های مرضی یا فوبیای خاص
• اختلال اضطرابی اجتماعی
• اختلال اضطرابی فراگیر
• اختلال وسواس فکری عملی
• لالی انتخابی
• اختلال اضطرابی جدایی
• اختلال اضطرابی پس از سانحه
• اختلال اضطرابی بیماری

اگر هریک از اختلال اظطرابی بالا را داشتید میتوانید به دکتر پیمان حمزه نژاد مراجعه کنید.

برای توضیح مختصر اختلال پانیک که به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی شناخته می‌شود می توان گفت که این افراد در دوره های کوتاهی ناراحتی بسیار شدیدی را تجربه می کنند یا اصطلاحاً درگیر حملات وحشت زدگی می‌شوند.

کسانی که تجربه اختلال پانیک را داشته اند همواره دچار ناراحتی های تنفسی شده و احساس خفگی پیدا می کنند البته اختلالات خودمختار مثل عرق کردن ناراحتی معده یا لرزیدن به همراه ناهنجاری های حسی مثل سرگیجه یا کرختی را نیز تجربه می کنند.

در اختلال بازار هراسی افراد ترس و اضطراب بسیار شدیدی در مواجهه با موقعیت های مختلف دارند.

از جمله می‌توان به وسیله های حمل و نقل عمومی یا مکان های بسته مثل تئاتر یا پارکینگ های بی سقف اشاره کرد.

به نوعی می توان گفت که این افراد در خارج از خانه دچار استرس بسیار شدید و غیرقابل کنترل می‌شوند.

فوبیای خاص معمولاً به حالتی گفته می‌شود که افراد با ترس های کاملاً غیرمنطقی در ارتباط با شی یا موقعیت خاصی روبرو می‌شوند.

این افراد ممکن است از ارتفاع عنکبوت یا سایر حشرات و موجودات زنده ترس زیادی داشته باشند.

این افراد ممکن است نسبت به ارتفاع یا عنکبوت های بزرگی که اغلب خیالی هستند ترس و اضطراب زیادی داشته و این حالت به مرور زمان به حس اضطراب بسیار شدید تبدیل خواهد شد.

این اختلال معمولاً زودگذر نیست و حداقل تا ۶ ماه ادامه پیدا می کند، اختلالات اضطرابی مثل فوبیای خاص شامل ترس از حیوانات، محیط طبیعی مثل ارتفاع، آتش یا طوفان یا جراحات، تزریق و دیدن عمل های جراحی می باشد.

اختلال اضطراب اجتماعی به معنی ترس یا اضطراب قابل توجه از موقعیت های اجتماعی است.

این افراد از ملاقات با افراد ناآشنا یا گفتگو با سایرین ترس و اضطراب بسیار زیادی را تجربه کرده و به نوعی دچار ناتوانی می‌شوند که این مسئله تاثیر منفی خود را بر جنبه های مختلف زندگی فرد اعمال می کند.